- Zəbur 103:1-2 - Ey qəlbim, Rəbbə xeyir-dua ver, içimdəki hər şey Onun müqəddəs adına xeyir-dua versin. Ey qəlbim, Rəbbə xeyir-dua ver və Onun heç bir xeyirxahlığını unutma.
- Yeremya 17:7 - Rəbbə güvənən, ümidi Rəbb olan insan nə bəxtiyardır!
Həqiqi sevgi münasibətində hər iki tərəf bir-birini daha yaxından tanımaq istəyir. Amma biz imanlılar bəzən özümüzə yönəlmiş oluruq və unuduruq ki, mərkəzdə Allah olmalıdır. Belə olanda biz kilsəyə və ya şəxsi dua vaxtına sadəcə ilham almaq, kömək tapmaq və ya özümüzü yaxşı hiss etmək üçün gedirik. Halbuki Allahın yaxınlıq üçün məqsədi Özünü bizə açmaqdır.
Problemin bir hissəsi də budur ki, biz iman həyatını mümkün qədər “rahat və təhlükəsiz” yaşamaq istəyirik. Müqəddəs Kitabı oxumaq, dua etmək və kilsəyə getmək nisbətən asandır. Amma imanla addım atmaq və ya çətinliklərdən keçmək daha çətindir.
Allahla yaxın münasibət yalnız nəzəri bilik deyil. Allah haqqında həqiqətlər yalnız oxuduğumuzda yox, həyatımızda yaşandıqda həqiqətən bizim olur.
Bu cür tanımağın yolu sadədir, amma dərindir: hər gün Allaha güvənmək və Onun ardınca getmək. Biz bunu etdikcə, Onu daha yaxından tanıyırıq. Məsələn, Müqəddəs Ruhun Təsəlliverici olduğu barədə bilə bilərik, amma bunu həqiqətən o vaxt anlayırıq, nə vaxt ehtiyac içində olanda şəxsən Onun təsəllisini yaşayırıq.
Xristian həyatı sadəcə özünü yaxşı hiss etmək və maksimum fayda əldə etmək deyil. Allah hər bir imanlı ilə şəxsi və dərin münasibət qurur. Bu münasibət vasitəsilə O, Özünü bizə addım-addım, ehtiyacımıza uyğun şəkildə açır.
Düşüncə
Bu gün həyatınızda çətinliklə qarşılaşarkən, sadəcə rahatlıq axtarırsınız, yoxsa bu vəziyyətdə Allahı daha dərindən tanımağı hədəfləyirsiniz?