Paxıllığın mənbəyi

Paxıllıq bizi qəfil yaxalaya bilən hisslərdən biridir. Bəzən paxıllıq etdiyimizi belə dərk etmirik, ta ki, öz vəziyyətimizi başqalarının vəziyyəti ilə müqayisə etdiyimizi görənə qədər — onların uğuru, münasibətləri və imkanları ilə. Bu, insanların tez-tez qarşılaşdığı bir mübarizədir, amma bu, onu daha az dağıdıcı etmir.

Paxıllığın haradan gəldiyinin cavabı təəccüblü ola bilər: onun mənbəyi xarici şərait deyil, bizim daxilimizdir. Özümüzə belə deyə bilərik: «Əslində, onların buna sahib olmağa haqqı yoxdur. Onlar buna layiq deyillər, ona görə də belə hiss etməyim tamamilə haqlıdır». Lakin bu düşüncə əsl problemi üzə çıxarır: paxıllığın kökündə özümüzə nəyinsə borclu olduğunu düşünmək və ya özümüzə qarşı güvənsizlik dayanır. Pavel Qalatiyalılara Məktubda paxıllığı cismani əməllər arasında sadalayır — bunlar Allahın xarakterinə və həyatımızda gördüyü işə zidd olan münasibət və davranışlardır.

Tamahkar hisslər bizi özümüzü başqaları ilə qeyri-sağlam şəkildə müqayisə etməyə apara bilər və bu da çox vaxt başqaları ilə rəqabətə çevrilir. Əgər bunun qarşısı alınmasa, paxıllıq inciklik yaradır və münasibətləri zədələyir.

Paxıllıq insanların tez-tez mübarizə apardığı bir hiss olsa da, imanlının həyatında ona yer olmamalıdır. Paxıllıq doğuran düşüncələri özümüzdə gördükdə, onları səmimi şəkildə Rəbbə gətirməliyik. O, mübarizələrimizi anlayır və bizə lütf verir ki, başqalarının sahib olduqlarına köklənmək əvəzinə, Onun bizə verdikləri ilə kifayətlənməyi öyrənək.