Etibarda Böyümək

Allahın ardınca getmək çox vaxt bizi tanımadığımız və öyrəşmədiyimiz ərazilərdən keçir, lakin O, bizi Öz yaxşı planlarına doğru sədaqətlə yönəldir.

Çoxumuz geriyə baxanda Allahın bizi rahat olduğumuz sərhədlərdən kənara çıxmağa çağırdığı anları xatırlaya bilərik. Bəlkə də bu, kimisə bağışlamaq, səxavətli davranmaq və ya tanımadığımız bir vəziyyətə addım atmaq çağırışı olub. Belə çağırışlar bizi qorxuda və hətta üzərimizə çox böyük yük kimi gələ bilər. Lakin əslində bunlar Allahın bizi Özünə daha da yaxınlaşdırdığının əlamətləridir.

Təbii meylimiz odur ki, Allahın ardınca getməkdə özümüzü təhlükəsiz hiss etdiyimiz sahələrin ətrafında sərhədlər müəyyən edək. Bunu ucadan deməsək də, bəzən ürəyimiz belə pıçıldayır: “Ya Rəbb, burada Sənə güvənəcəyəm, amma orada yox.” Bu, səmimi və insani bir reaksiyadır və Allah bundan təəccüblənmir. Lakin O, bizi çox sevdiyi üçün kiçik bir həyat hekayəsi ilə kifayətlənməyimizə imkan vermir. Çünki Onun bizim üçün düşündüyü daha böyük və möhtəşəm bir planı var.

Allah bizi özümüzün müəyyən etdiyimiz sərhədlərdən kənara çıxmağa çağıranda, O, bizi sınağa çəkmir — bizi daha dərin etimada dəvət edir. Nə qədər irəliləmiş olsaq da, Allahın xeyirxahlığının hələ kəşf etmədiyimiz tərəfləri həmişə var. Həsr olunaraq atdığımız hər yeni addım Onun sədaqətini əvvəllər təsəvvür etmədiyimiz şəkildə yaşamaq üçün bir fürsətdir.

Xristian həyatı müəyyən bir yerə çatmaqdan ibarət deyil. Bu, Tanrının ardınca getməkdən ibarətdir. Bizi aparan Şəxs yolu bilir, bu yol boyunca bizi sevir və qarşımızda olan hər şeyi artıq hazırlayıb. Bizə düşən yalnız növbəti addımı atmaqdır.