Ardımızca gələn Allah

Allahın çağırışından uzaqlaşmağımız Onun hökmranlığını əngəlləmir; əksinə, Onun bizi israrla axtardığını göstərir. Yunus Rəbbdən qaçanda yəqin ki, xoşlamadığı bir tapşırıqdan canını qurtardığını düşünürdü. Lakin çox keçmədən özünü daha da xoşagəlməz bir vəziyyətdə — böyük bir balığın daxilində, qeyri-adi bir səyahətin ortasında tapdı. Bu hekayədə iki məqam xüsusilə diqqət çəkir. Yunusun qaçmaq əzmi. Bəlkə siz də Yunus kimi bir çətinlik yaşamısınız: Allahın planları sizin planlarınızla uyğun gəlmir. Rəbb ilə ünsiyyətdən zövq alaraq həyatımıza davam edə bilərik, ta ki O bizdən etmək istəmədiyimiz bir şeyi etməyimizi istəyənə qədər. Bu, dürüst və çoxlarının etiraf etdiyindən daha çox rast gəlinən bir reaksiyadır. Lakin Allahın bizi çağırdığı şeydən qaçdıqda, yaratdığımız məsafə Rəbbdə yaşadığımız sülhə və yaxınlığa təsir edir. Allahın Yunusun ardınca gəlməkdə israr etməsi. Bu hekayədə heyrətamiz olan Yunusun müqaviməti deyil, Allahın ondan əl çəkməməsidir. Rəbb “dəniz üzərinə güclü bir külək göndərdi” və “Yunusu udmaq üçün böyük bir balıq təyin etdi”. Bunlar sadəcə cəzalandırma deyil, Allahın müdaxiləsi idi. Allah Yunusun ardınca gedirdi, çünki peyğəmbərin iştirak etməsi üçün mənalı bir işi var idi və Yunusun çatdırmalı olduğu insanları sevirdi. Biz Allahın bizi çağırdığı yoldan uzaqlaşdıqda, O bizi orada tək qoymur. O, bizim ardımızca gəlir — bizi məhkum etmək üçün deyil, Özü ilə birlikdə olan həyatın dolğunluğuna qaytarmaq üçün.