Başqalarını Nəzərə Alan Azadlıq

İmanlılar olaraq, imana yeni gələnlərə qarşı həssas və diqqətli olmağa çağırılmışıq. Qərarlarımızı necə verməliyik — əsasən özümüzü düşünərək, yoxsa hərəkətlərimizin ətrafımızdakı insanlara necə təsir edəcəyini nəzərə alaraq? İmanlılar üçün bu sual çox vacibdir. İmanda böyüdükcə Məsihdəki azadlıq anlayışımızın başqalarına qarşı həssaslığımızı üstələməsi mümkündür. Biz imanımız baxımından tamamilə rahat olduğumuz seçimləri edə bilərik, amma imanda daha gənc və ya hələ möhkəmlənməmiş bir imanlı bunu başa düşməyə və ya qəbul etməyə bilər. Burada məsələ mütləq günah işlətməyimiz deyil. Məsələ budur ki, öz azadlığımızın başqasının imanına mənfi təsir göstərə biləcəyini düşünməyi dayandıra bilərik. Paul 1 Korinflilərə 8-ci fəsildə bu məsələyə birbaşa toxunur. O, imanlıları təqsir hissi ilə deyil, məhəbbətlə hərəkət etməyə çağırır. O xatırladır ki, yetkin imanlı yalnız öz davranışına görə deyil, davranışının başqalarına təsirinə görə də məsuliyyət daşıyır. Sual yalnız bu deyil: “Mən bunu etməyə azadam?” Biz həm də soruşmalıyık: “Bunu etməyim Məsihin uğrunda öldüyü qardaşımın imanına kömək edəcək, yoxsa zərər verəcək?” Xristian azadlığı Allahın verdiyi bir hədiyyədir, lakin bu azadlıq heç vaxt başqalarını nəzərə almadan yaşamaq üçün verilməyib. Biz imanımızı insanların qarşısında yaşayırıq. Bizim üçün azadlıq kimi görünən bir şey başqası üçün çaşqınlıq və ya büdrəmə səbəbi ola bilər. Bu o demək deyil ki, başqalarının hər bir şəxsi fikri bizim üçün qanuna çevrilməlidir. Məsələ məhəbbətlə və ruhani yetkinliklə başqalarının imanını nəzərə almaqdır. Müqəddəs Ruh həm nə etdiyimizi, həm də etdiklərimizin başqalarına necə təsir etdiyini formalaşdırdıqda, azadlığımız sadəcə imtiyazdan istifadə etmək deyil, məhəbbətin ifadəsinə çevrilir. Bu gün üçün həqiqət: Məsihdə azadlığımız var, amma məhəbbət bizi bu azadlığı başqalarının ruhani xeyrini nəzərə alaraq yaşamağa yönəldir.