- Zəbur 28:1-2 - Ey Rəbb, Qayam, Sənə fəryad edirəm, mənə qarşı susma! Əgər sussan, quyuya enənlər kimi olaram. Səndən kömək istəyərkən, müqəddəs məbədinə tərəf əllərimi qaldırarkən yalvarışımın səsini eşit.
- Zəbur 22:2 - Ey Allahım, gündüz çağırıram, cavab vermirsən, gecə də susmuram, amma rahatlıq tapmıram.
- Əyyub 23:8-9 - Bax, şərqə tərəf gedirəm, amma O orada deyil, qərbə tərəf gedirəm, amma Onu görmürəm. Şimala tərəf gedirəm, Onu dərk etmirəm, cənuba tərəf dönürəm, Onu görmürəm.
Allahın sükutunun içində belə bir məqsəd ola bilər: O, bizə öyrətmək və diqqətimizi yenidən Özünə yönəltmək istəyir. Müqəddəs Kitabda Allahın susduğu dövrlərdən bəhs edilir. Davud fəryad edir, amma cavab eşitmədiyini hiss edirdi. Əyyub da Rəbbin hüzurunu tapa bilmədiyini düşünürdü. Əhdi-Ətiqlə Əhdi-Cədid arasındakı təxminən 400 illik dövrdə isə İsrailə peyğəmbərlik edən bir peyğəmbər yox idi. Bəzən biz də Allahdan gözlədiyimiz vaxtda cavab almırıq. Bu zaman bir neçə həqiqəti xatırlamaq faydalıdır: Allah diqqətimizi Özünə yönəltmək istəyir. Allah həmişə bizim gözlədiyimiz vaxtda cavab vermir. Gecikmə diqqətimizi yalnız istədiyimiz cavaba deyil, Allahın Özünə yönəltməyə kömək edə bilər. O, ürəyimizi yoxlamağa fürsət verir. Allahdan uzaq olduğumuzu hiss etdikdə, etiraf etmədiyimiz günah və ya Ona qarşı müqavimət olub-olmadığını düşünə bilərik. Məqsəd Allahın bizi rədd etməsi deyil, Onunla ünsiyyətimizin bərpasıdır. O, bizə Ona etibar etməyi öyrədir. Əgər Allahı yalnız dualarımıza cavab aldığımızı hiss etdikdə seviriksə, münasibətimiz imanımızdan çox hisslərimizə əsaslanır. O, rəhbərliyini daha yaxşı tanımağı öyrədir. Allahın Kəlamına diqqət etdikcə və Onunla ünsiyyətdə olduqca, Onun həqiqətini daha yaxşı dərk etməyi öyrənirik. Vəziyyətimiz necə olursa-olsun, bunu xatırlaya bilərik: Allahın sükutu Onun bizi tərk etdiyi demək deyil. Biz Onun nə etdiyini görməsək də, O, həyatımızda fəaliyyət göstərə bilər.
Düşüncə
Allahın sükutda olduğu anlarda, Onun xarakterinə və vədlərinə etibar etməyə necə davam edə bilərsən?
