Qələbəli həyat

Hamımız nəhəng problemlərlə üzləşirik, amma onlarla heç vaxt təkbaşına mübarizə aparmalı deyilik — Rəbb bizimlədir və bizimlə birlikdə döyüşür. Filiştlilərin ordusu döyüşə hazır idi. Gənc Davud böyük qardaşlarına yemək aparmaq üçün evdən çıxıb cəbhəyə gələndə Qolyatın vadinin o biri tərəfindən İsraili təhqir etdiyini eşitdi. Təcrübəli döyüşçülər qorxub geri çəkilirdilər, Davud isə buna qəzəblənmişdi. Axı bu nəhəng kim idi ki, yaşayan Allahın ordusuna meydan oxuyurdu? Davudu fərqləndirən cəsarət nümayiş etdirmək və ya hərbi bacarıq deyildi. Əsas fərq onun hadisələrə baxışında idi. O, illərlə çöllərdə qoyun otarmış, onları vəhşi heyvanlardan qorumuşdu. Həmin sakit yerlərdə Allahın kim olduğunu öyrənmişdi. Buna görə də indi sapand və beş hamar daşla Qolyatın qarşısına çıxanda öz gücünə arxalanmırdı. O, nəhəngə açıq şəkildə bildirdi ki, döyüş Davuda deyil, Rəbbə məxsusdur. Bizim də öz “nəhənglərimiz” var: ağır diaqnoz, gərgin münasibətlər və bizi rahat buraxmayan qorxular. Davud kimi, biz də daha çox imkan toplamaqla və ya özümüzü daha da möhkəmləndirməyə çalışmaqla qalib gəlmirik. Əksinə, kimə məxsus olduğumuzu və döyüşün kimə aid olduğunu xatırlamaqla irəli gedirik. Qələbəli həyat çətinliksiz həyat demək deyil. Bu, Allahın bizdən əvvəl getdiyini və yanımızda olduğunu daim bilərək yaşamaqdır. Ela vadisində Davudla birlikdə olan həmin Rəbb bu gün də bizimlədir. Bu həqiqət irəliyə necə addım atdığımızı tamamilə dəyişir. Qarşımıza hansı çətinlik çıxırsa çıxsın, biz tək deyilik. Rəbb bizimlədir!