- Zəbur 139:1–4 - Ya Rəbb, Sən məni araşdırıb tanıyırsan. Oturmağımı və qalxmağımı bilirsən, fikrimi uzaqdan anlayırsan. Gəzintimi və yatmağımı ölçürsən, bütün yollarımı bilirsən. Dilimdə hələ söz yoxdur, amma Sən, ya Rəbb, onu tam bilirsən.
- Zəbur 145:18 - Rəbb Onu çağıranların, Onu səmimiyyətlə çağıranların hamısının yanındadır.
Allah ilə yaxın münasibət öz-özünə yaranmır. Hər bir mənalı münasibətdə olduğu kimi, Allahla yaxınlıq da məqsədyönlülük tələb edir.
* Olduğumuz vəziyyət barədə dürüstlük tələb edir. Hər şey yaxşı imiş kimi davranaraq yaxın münasibət qura bilmərik. Allah bizim mübarizələrimizi, şübhələrimizi və uğursuzluqlarımızı onsuz da bilir. O istəyir ki, qarşısına cilalanmış bir obrazla deyil, həqiqi mənliyimizlə gələk. Günahı etiraf etmək Allaha Onun bilmədiyi bir şeyi bildirmək deyil; vəziyyətimiz barədə həqiqəti Onun gördüyü kimi qəbul etməkdir. * Onun xarakterinə güvənməyə hazır olmaq tələb edir. Allahın həqiqətən Kim olduğunu dərk etdikcə yaxınlığımız artır. Onun sədaqətini, yaxşılığını və məhəbbətini nə qədər çox tanısaq, Ona bir o qədər əminliklə yaxınlaşarıq. Güvənmək heç vaxt suallarımızın olmayacağı demək deyil. Bu, bildiyimiz həqiqətlərə — Allahın Kim olduğuna söykənmək deməkdir. * Onun qarşısında açıq olmaq tələb edir. Ürəyimizi Allaha açmalıyıq — qorxularımızı, məyusluqlarımızı və arzularımızı Ona göstərməliyik. Bəzi insan münasibətlərindən fərqli olaraq, burada həssas və açıq olmaq rədd edilməklə nəticələnmir. Rəbb bizi tamamilə tanıyır və buna baxmayaraq bizi sevir.
Allah bizi Özü ilə yaxın münasibət üçün yaradıb. O, həmişə əlçatandır və həmişə bizimlədir. Ona doğru atdığımız kiçik addımlar belə — səmimi bir dua, Allahın Kəlamını oxumaq, Onun hüzurunda sakitcə vaxt keçirmək — bizi Ona yaxınlaşdırır. O, bizi olduğumuz yerdə qarşılayır.
Düşüncə
Sənin Allahla münasibətində ən çox çətinlik çəkdiyin məqam hansıdır: dürüstlük, etibar, yoxsa ürəyini açmaq? Bu gün buna necə münasibət göstərə bilərsən?
